Elena climbs the mountain to heal a broken heart. Marco climbs to escape the ghosts of war. When a catastrophic blizzard traps them in a cave with zero visibility and freezing temperatures, their only hope for survival is each other. Forced to share body heat to stay alive, barriers break down, and a fierce, undeniable connection forms. In the face of death, they find a reason to live—and a love worth fighting for.
| Field | Details |
| Title (Tagalog) | The Mountain Made Us One |
| Title (English) | When the Mountain Made Us One |
| Author | Jamezkie |
| Language | Tagalog / Filipino |
| Genre | Romance, Adventure, Survival, Drama |
| Sub-Genre | Forced Proximity, Strangers to Lovers, Healing Romance |
| Target Audience | New Adult, Adult |
| Tone | Intense, Emotional, Romantic, Atmospheric, Hopeful |
| Setting | Bundok Apo (Winter/Storm Setting), Philippines |
| Status | Completed (Novelette/Short Story) |
Chapter 1: Ang Alabok ng Nakaraan
Ang Bundok Hiver ay hindi lamang isang tumpok ng lupa at bato. Para sa mga tagaroon, ito ay isang buhay na nilalang—isang higanteng natutulog na nababalot ng mahiwagang puting asul na niyebe at mga kristal na tila kumikinang kapag tinatamaan ng buwan. Ngunit para kay Elena, ang bundok ay isang libingan. Libingan ng kanyang mga pangarap, ng kanyang limang taong pag-ibig na nagtapos sa isang malamig na pagtataksil.
Bitbit ang kanyang mabigat na backpack, bawat hakbang ni Elena sa matarik na trail ay tila isang parusa na kusa niyang ibinibigay sa sarili. Ang hangin ay nagsisimulang umihip nang malakas, pinalilipad ang kanyang mahabang buhok. Ang langit na kanina lang ay kulay kahel dahil sa papalubog na araw ay biglang naging madilim na lila, punong-puno ng mga ulap na tila nagbabanta.
“Kaya ko ‘to,” bulong niya sa sarili, habang ang kanyang hininga ay nagiging usok sa lamig. Ang kanyang mga kamay, kahit nakabalot ng gloves, ay nagsisimula nang mamanhid. Naalala niya ang mukha ni Dave, ang lalaking nangako sa kanya ng kasal, ngunit natagpuan niya sa piling ng iba. Ang sakit na iyon ay mas matindi pa kaysa sa anumang lamig na maidudulot ng Bundok Hiver.
Sa bawat pag-akyat niya, ang paligid ay nagiging mas mahiwaga. Ang mga puno ng pino ay nababalot ng mga nagyelong baging na tila mga galamay ng isang halimaw. Ang katahimikan ay nakakabingi, tanging ang tunog lang ng kanyang mga sapatos sa nagyelong lupa ang naririnig. Hindi niya alintana ang babala ng mga park rangers tungkol sa paparating na “The Great Frost.” Ang gusto lang niya ay marating ang tuktok, sumigaw hanggang sa mawalan siya ng boses, at iwanan doon ang lahat ng sakit.
Ngunit ang kalikasan ay may sariling batas. Ang ambon ay naging niyebe, at ang niyebe ay naging isang marahas na bagyo sa loob lamang ng ilang minuto. Ang “The Great Frost” ay dumating nang mas maaga kaysa sa inaasahan. Ang mundo ni Elena ay naging puti—wala siyang makita, wala siyang marinig kundi ang hagupit ng hangin na tila nanunukso sa kanyang kahinaan.
Nadulas ang kanyang paa sa isang mabatong bahagi. Sa isang iglap, ang lupa ay nawala sa kanyang ilalim. “Diyos ko!” sigaw niya, habang ang kanyang katawan ay gumugulong pababa sa isang madilim na bangin. Sa sandaling iyon, inakala ni Elena na matutupad na ang kanyang hiling—na doon na magtatapos ang lahat.
Chapter 2: Ang Anino sa Gitna ng Unos
Sa kabilang bahagi ng dalisdis, isang lalaki ang nakatayo nang matuwid sa kabila ng marahas na hangin. Si Marco. Ang kanyang mga mata, na kasing-talim ng agila, ay nakatitig sa kawalan. Suot ang kanyang lumang military-grade na parka, mukha siyang bahagi ng bundok—matatag, malamig, at hindi naitataboy.
Si Marco ay narito upang takbuhan ang mga anino ng giyera. Bilang dating special forces, ang kanyang isip ay puno ng mga pagsabog at sigaw ng mga kasamahang hindi na nakauwi. Ang bundok ang kanyang kuta, ang tanging lugar kung saan ang ingay ng mundo ay napapalitan ng katahimikan ng yelo. Ngunit ang katahimikang iyon ay nabasag ng isang mahinang sigaw—isang boses ng babae na naitangay ng hangin.
Hindi nag-atubili si Marco. Ang kanyang instinct na magligtas ay agad na gumana. Tumakbo siya patungo sa direksyon ng tunog, ang kanyang mga sapatos ay bumabaon nang malalim sa niyebe. Sa gilid ng isang matarik na ridge, nakita niya ang isang kulay pulang tela—isang backpack. At sa ilalim nito, isang babaeng nakasabit sa isang nakausling ugat ng puno, ang kalahati ng katawan ay nasa hangin na.
“Huwag kang malikot!” sigaw ni Marco. Ang kanyang boses ay nangingibabaw sa bagyo.
Dahan-dahan siyang bumaba, gamit ang isang lubid na laging nakatali sa kanyang baywang. Nang maabot niya si Elena, nakita niya ang takot sa mga mata nito—isang takot na hindi lang para sa buhay nito, kundi isang takot na tila galing sa isang pusong matagal nang sugatan.
“Hawakan mo ang kamay ko!” utos ni Marco.
Nang magtagpo ang kanilang mga kamay, tila may isang kislap ng enerhiya na dumaan sa pagitan nila. Ang init ng kamay ni Marco ay tila isang lifeline para kay Elena. Hinila siya ni Marco paitaas nang may pwersa na tila hindi makatao. Nang makarating sila sa patag na bahagi, hindi na sila makatayo dahil sa tindi ng hangin.
“Kailangan nating humanap ng masisilungan! Ngayon din!” sigaw ni Marco sa tenga ni Elena.
Inakay niya ang babae, ang kanyang braso ay nakabalot sa balikat nito para magsilbing proteksyon. Sa gitna ng zero visibility, dinala niya si Elena sa isang lihim na kweba na matagal na niyang ginagamit. Pagpasok nila sa loob, ang marahas na tunog ng bagyo ay naging isang malungkot na huni na lang.
Sa loob ng madilim at malamig na kwebang iyon, dalawang estranghero ang nagkatitigan. Si Elena, basang-basa at nanginginig; at si Marco, madilim ang tingin at puno ng misteryo. Dito, sa pusod ng Bundok Hiver, ang kanilang kwento ay pormal nang nagsimula.
Chapter 3: Ang Init sa Gitna ng Nyebe
Ang loob ng kweba ay tila isang maliit na bulsa sa kalawakan ng nagyeyelong mundo. Sa labas, ang hangin ay humahagulgol na parang isang nasugatang hayop, kinakalos ang mga bato at pilit na pumasok sa bawat siwang. Ngunit sa loob, ang hangin ay luma, amoy alikabok, at malamig—isang uri ng lamig na hindi lang dumadapo sa balat, kundi tila humahawak sa iyong mga baga sa bawat paghinga.
Si Elena ay nakaupo sa isang sulok, ang kanyang mga tuhod ay nakadikit sa kanyang dibdib. Ang kanyang buong katawan ay nanginginig nang hindi kontrolado. Ang bawat clatter ng kanyang mga ngipin ay nagpapaalala sa kanya na ang kamatayan ay isang hakbang na lang ang layo. Ang kanyang mga labi, na dati ay kulay rosas, ay naging maputlang lila na. Ang kanyang isip ay nagsisimulang lumabo; ang mga imahe ng kanyang nakaraan—ang mukha ng kanyang ina, ang init ng sikat ng araw sa Maynila—ay tila mga aninong unti-unting nilalamon ng puting usok.
“Huwag kang matutulog,” ang boses ni Marco ay bumasag sa katahimikan. Ito ay maawtoridad, walang puwang para sa pagtutol.
Lumapit si Marco sa kanya. Sa liwanag ng isang maliit na emergency lantern, mukhang mas matayog at mas nakakatakot ang lalaki. Ngunit sa likod ng kanyang mga mata, may nakatagong pangamba. Alam ni Marco ang mga senyales ng hypothermia. Nakita na niya ito sa gitna ng mga labanan sa bundok—ang dahan-dahang pag-alis ng kaluluwa habang ang katawan ay sumusuko sa lamig.
“Kailangan nating magpalit ng damit. Basang-basa ka,” sabi ni Marco habang naglalabas ng tuyong kumot at damit mula sa kanyang waterproof na bag.
“H-hindi ko kaya… m-malamig…” bulong ni Elena, halos hindi na lumalabas ang boses.
Walang pag-aalinlangan, binuhat siya ni Marco at inilapit sa isang patag na bahagi ng kweba kung saan naglatag siya ng insulated mat. “Elena, makinig ka sa akin. Kung hindi ka magpapalit, hindi ka aabot ng umaga. Tatalikod ako. Gawin mo na.”
Sa pagitan ng panginginig at panghihina, nagawa ni Elena na hubarin ang kanyang basang mga saplot at isuot ang malaking fleece jacket ni Marco. Amoy ito ng pine trees, usok, at isang uri ng panlalaking pabango na hinaluan ng pawis—isang amoy na sa gitna ng panganib ay tila naging pinakamabangong samyo para kay Elena.
Nang matapos siya, hindi pa rin tumitigil ang panginginig niya. Ang kanyang core temperature ay bagsak na. Alam ni Marco na ang mga kumot ay hindi sapat. Ang kailangan ni Elena ay human heat.
“Elena,” tawag ni Marco, ang boses niya ay naging malumanay. “Kailangan nating magtabi. Ito ang tanging paraan para maisalin ko ang init ng katawan ko sa iyo.”
Sa ilalim ng isang makapal na thermal blanket, pumasok si Marco sa tabi ni Elena. Sa simula, ang dalaga ay tila naging matigas na yelo sa gulat, ngunit nang maramdaman niya ang nagbabagang init na nagmumula sa katawan ng lalaki, kusa siyang sumuko. Hinila siya ni Marco palapit, ang kanyang malalapad na bisig ay bumalot sa maliit na katawan ni Elena.
Naramdaman ni Elena ang bawat maskulo ni Marco, ang lakas na nakatago sa likod ng kanyang mga balikat, at ang mabilis na tibok ng kanyang puso. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ni Elena na siya ay ligtas. Hindi lang ligtas sa bagyo, kundi ligtas sa sarili niyang sakit.
“Huminga ka nang malalim,” bulong ni Marco sa kanyang tenga. Ang mainit na hininga nito ay nagdulot ng isang kislap ng init na gumapang sa buong katawan ni Elena.
Unti-unti, ang panginginig ay humupa. Ang init ni Marco ay tumagos sa kanyang balat, patungo sa kanyang mga buto, at direkta sa kanyang puso. Sa gitna ng dilim at ng marahas na bagyo sa labas, ang dalawang estranghero ay naging iisang pinagmumulan ng buhay. Ang kanilang intimacy ay hindi bunga ng pagnanasa sa simula, kundi ng isang desperadong pangangailangang manatiling buhay. Ngunit sa bawat minutong lumilipas, ang hangganan sa pagitan ng survival at attraction ay nagsisimulang maglaho.
Chapter 4: Ang Paghahanap sa Kanlungan
Ilang oras ang lumipas. Ang bagyo sa labas ay hindi pa rin tumitila, ngunit sa loob ng kweba, ang kapaligiran ay nagbago. Ang tensyon ay napalitan ng isang uri ng pagtitiwala na tanging sa bingit ng kamatayan mo lang matatagpuan.
Si Elena ay nakasandal sa dibdib ni Marco, nakikinig sa regular na ritmo ng puso nito. Ang liwanag ng lantern ay unti-unting humihina, nagbibigay ng mga anino sa dingding ng kweba na tila mga sumasayaw na nilalang.
“Bakit ka nandito, Marco?” tanong ni Elena. Ang kanyang boses ay malinaw na ngayon, bagaman may halong pagod. “Ang isang taong katulad mo… mukhang alam mo ang ginagawa mo sa bundok. Pero bakit mag-isa?”
Huminga nang malalim si Marco. Tumingala siya sa kisame ng kweba, tila may hinahanap na sagot sa mga bituin na hindi niya makita. “Minsan, ang pinakatahimik na lugar ang kailangan mo para hindi mo marinig ang sarili mong isip.”
“Anong sinusubukan mong hindi marinig?”
“Ang mga sigaw,” maikling sagot ni Marco. “Sa Mindanao, sa mga operasyong hindi nasusulat sa balita… maraming tunog ang hindi na nawawala sa pandinig mo. Ang bundok na ito, ang lamig na ito… pinapatay nito ang ingay.”
Tiningnan ni Elena ang mukha ni Marco. Nakita niya ang isang peklat sa gilid ng kanyang panga, at ang mas malalim na peklat sa kanyang mga mata. Narealize niya na pareho silang sugatan. Siya, sa puso; si Marco, sa kaluluwa.
“Ako naman,” panimula ni Elena bago pa siya tanungin ni Marco. “Akala ko, kapag narating ko ang tuktok, maiiwan ko rito ang lahat ng galit ko. May lalaking dapat ay pakakasalan ko sa susunod na buwan. Pero natuklasan kong ang ‘habang-buhay’ niya ay para sa tatlong magkakaibang babae.”
Isang mapait na tawa ang lumabas sa mga labi ni Elena. “Ang tanga ko, ‘di ba? Umakyat ako rito para lang mapatunayan na kaya ko siyang kalimutan. Pero sa gitna ng bagyo, ang tanging naisip ko ay kung gaano ako kalungkot na mamatay nang walang nakakaalam.”
Humarap si Marco sa kanya. Hinawakan niya ang baba ni Elena, pinilit itong tumingin sa kanya. “Hindi ka tanga, Elena. Ang magmahal ay isang uri ng katapangan. At ang pagpunta rito para hanapin ang sarili mo? Mas matapang ‘yun kaysa sa kahit sinong sundalong nakilala ko.”
Ang distansya sa pagitan ng kanilang mga mukha ay biglang naglaho. Ang hangin sa loob ng kweba ay naging mabigat, punong-puno ng mga bagay na hindi masabi ng salita. Ang sakit ng nakaraan ni Elena at ang trauma ng digmaan ni Marco ay tila nagtagpo sa isang gitnang punto—isang punto ng pag-unawa.
Hinaplos ni Marco ang pisngi ni Elena gamit ang kanyang hinlalaki. Ang haplos na iyon ay hindi na para sa body heat. Ito ay para sa pag-alo. Ito ay para sa koneksyon.
“Dito sa bundok, walang nakaraan,” bulong ni Marco. “Walang Dave, walang digmaan. Tayo lang dalawa.”
Sa unang pagkakataon, si Elena ang humalik kay Marco. Ito ay isang halik na puno ng pangungulila, ng takot, at ng isang bagong usbong na pag-asa. Tumugon si Marco nang may pagsuyo na tila ba si Elena ay isang marupok na kristal na ayaw niyang mabasag. Ang kanilang mga puso ay naghabulan sa bilis, at sa gitna ng nagyeyelong gabi, ang kweba ay naging paraiso ng init at damdamin.
Sa bawat haplos at bawat bulong, tila binubuo nila ang isa’t isa. Ang bawat sugat ay dahan-dahang natatakpan ng bagong alaala. Sa gabing iyon, hindi na sila estranghero. Sila ay naging magkakampi laban sa mundo.
Chapter 5: Ang Kristal na Paraiso
Nang sumapit ang umaga, ang ingay ng hangin na naging “lullaby” nila sa buong gabi ay biglang huminto. Ang katahimikan ay nakakabingi, ngunit hindi ito nakakatakot. Ito ay katahimikang sagrado. Dahan-dahang gumapang si Marco patungo sa bukana ng kweba, tinitiyak na ligtas na ang labas mula sa anumang pagguho ng yelo.
Nang hawiin niya ang huling harang ng niyebe, ang tumambad sa kanya ay isang tanawing tila kinuha mula sa isang kuwentong pantasya. Ang Bundok Hiver ay nagbihis. Ang bawat sanga ng puno, bawat bato, at bawat talulot ng mga ligaw na bulaklak ay nababalot ng isang manipis na layer ng kristal na yelo. Dahil sa sikat ng araw na tumatama rito, ang buong paligid ay kumikinang na parang mga diyamanteng ikinalat sa lupa. Ang langit ay hindi lang asul; ito ay may halong kulay rosas at lila—isang aurora na bihirang makita sa mga tropikal na bansa, ngunit ang bundok na ito ay hindi pangkaraniwan.
“Elena, halika,” tawag ni Marco, ang kanyang boses ay puno ng pagkamangha.
Lumabas si Elena mula sa dilim ng kweba. Nasilaw siya sa liwanag, ngunit nang masanay ang kanyang mga mata, napasinghap siya. “Diyos ko… totoo ba ito?”
“Tinatawag itong The Frost’s Kiss,” paliwanag ni Marco. “Nangyayari lang ito pagkatapos ng pinakamalalang bagyo. Ang bundok ay nagpapakita ng ganda nito sa mga nakaligtas sa kanyang galit.”
Tumayo silang magkatabi. Sa gitna ng nagyeyelong paraisong iyon, tila ang mundo ay huminto sa pag-ikot. Ang lamig ay naroon pa rin, ngunit hindi na ito masakit. Ito ay sariwa, malinis, at puno ng buhay. Tumingin si Elena kay Marco. Sa ilalim ng liwanag ng umaga, nakita niya ang mukha ng lalaki nang malinaw. Ang matitigas na linya sa kanyang mukha ay tila lumambot. Ang kanyang mga mata, na dati ay puno ng anino, ay kumikinang na rin ngayon.
“Salamat, Marco,” bulong ni Elena. “Salamat sa hindi pagsuko sa akin.”
Hinawakan ni Marco ang kamay ni Elena, ang kanilang mga daliri ay magkabuhol sa loob ng makapal na gloves. “Salamat din, Elena. Dahil sa iyo, naalala ko kung paano maging tao muli. Sa mahabang panahon, nakalimutan ko na ang ganda ng mundo.”
Nagsimula silang maglakad sa ibabaw ng makapal na niyebe. Bawat hakbang ay may tunog ng pagkabasag ng kristal. Ang bawat hininga nila ay nagiging usok na tila sumasayaw sa hangin. Sa kabanatang ito ng kanilang paglalakbay, hindi na sila dalawang estrangherong naghahanap ng matataguan. Sila ay dalawang kaluluwang naglalakad sa gitna ng isang mahiwagang hardin, binihag ng kagandahan ng kalikasan at ng umuusbong na damdamin sa kanilang mga puso.
Nagbahagi sila ng huling rasyon ng mainit na tsaa habang nakaupo sa isang mabatong bahagi na tinatamaan ng araw. Ang bawat tingin, bawat aksidenteng dampi ng balat, ay may dalang kuryente. Ang pag-ibig na nabuo sa dilim ay mas lalong tumitindi sa liwanag. Ngunit alam ni Marco na ang bundok ay mapanlinlang. Ang ganda nito ay madalas na may kasamang bitag.
Chapter 6: Ang Guho at ang Sumpaan
Habang binabagtas nila ang isang makipot na daan patungo sa kabilang bahagi ng bundok, ang atmospera ay biglang nagbago. Ang malambot na niyebe sa ilalim ng kanilang mga paa ay tila nagsimulang manginig. Isang mahinang dagundong ang nagmula sa tuktok ng bundok.
“Avalanche!” sigaw ni Marco.
Walang oras para mag-isip. Hinablot ni Marco ang kamay ni Elena at tumakbo sila patungo sa isang malaking tipak ng bato na maaaring magsilbing shield. Ngunit ang bilis ng pagguho ng yelo ay hindi mapantayan. Sa isang iglap, isang malaking bulto ng niyebe ang tumama kay Marco, dahilan para mabitawan niya ang kamay ni Elena.
“Marco!” tili ni Elena habang nakikita niyang natatabunan ang lalaki.
Huminto ang pagguho pagkalipas ng ilang segundo, ngunit ang katahimikan ay mas nakakatakot kaysa sa dagundong. Nagmadali si Elena, gamit ang kanyang mga kamay, pilit niyang hinukay ang lugar kung saan huling nakita si Marco. Ang kanyang mga kuko ay nagsimulang magdugo, ang kanyang mga kamay ay mamanhid na sa tindi ng lamig ng yelo, ngunit hindi siya tumigil.
“Marco! Please, huwag kang aalis! Marco!” ang kanyang mga hikbi ay naging hagulgol.
Sa wakas, nakita niya ang isang piraso ng telang kulay itim. Hinila niya ito nang buong lakas hanggang sa lumitaw ang mukha ni Marco, na maputla at may dugo sa noo. Hinila siya ni Elena paitaas, ang kanyang maliit na katawan ay nagpakita ng lakas na hindi kapani-paniwala. Nang sa wakas ay makahinga si Marco, agad siyang niyakap ni Elena nang napakahigpit.
“Akala ko… akala ko mawawala ka na,” bulong ni Elena sa pagitan ng mga luha.
Inubo si Marco, pilit na ibinabalik ang hangin sa kanyang mga baga. Niyakap niya si Elena pabalik, ibinaon ang kanyang mukha sa leeg ng dalaga. “Nandito ako. Hindi ako aalis. Hindi kita iiwan.”
Doon, sa gitna ng kaguluhan ng bagong guho, ang kanilang emosyon ay sumabog. Ang takot na mawala ang isa’t isa ang naging huling susi para buksan ang lahat ng kanilang mga lihim. Hinalikan ni Marco si Elena nang may tindi at pagnanasa na tila ba iyon na ang huling sandali ng kanilang buhay. Ang bawat halik ay isang pangako, isang sumpaan na kahit anong guho pa ang dumating, sila ay mananatiling magkasama.
Ang kanilang physical na ugnayan ay naging mas matindi. Sa ilalim ng init ng araw na sumisilip sa pagitan ng mga kristal na puno, muli nilang ipinaramdam sa isa’t isa ang init ng kanilang pagmamahal. Ang kanilang intimacy ay naging isang ritwal ng pagpapasalamat—pagpapasalamat na sila ay buhay, na sila ay magkasama, at na sa gitna ng mapanganib na bundok, natagpuan nila ang isang bagay na mas matatag pa sa mga bato.
Ang pagnanasa nila ay hindi lang tawag ng laman; ito ay isang emotional na pangangailangan na maging “isa” sa harap ng isang mundong tila nagnanais na paghiwalayin sila. Ang bawat haplos ni Marco sa katawan ni Elena ay tila nagpapagaling sa bawat sugat na natamo nito sa nakaraan. At ang bawat bulong ni Elena ng pangalan ni Marco ay tila nagpapatahimik sa mga multo ng giyera sa isip ng lalaki.
Nang matapos ang sandaling iyon, alam nilang wala nang balikan. Ang bundok ay hindi na lang basta lugar ng survival. Ito ay naging saksi sa kanilang muling pagsilang bilang mga taong buo muli dahil sa pag-ibig.
Chapter 7: Ang Dahan-dahang Pagbaba
Ang pagbaba mula sa tuktok ng Bundok Hiver ay hindi naging madali gaya ng kanilang inaasahan. Bagaman tumila na ang bagyo at ang “The Frost’s Kiss” ay nagbigay ng isang mahiwagang liwanag sa paligid, ang bawat hakbang nina Elena at Marco ay tila isang pakikipagbuno sa lupang ayaw silang pakawalan. Ang yelo na kanina ay kumikinang na parang kristal ay nagsimula nang matunaw, nagiging madulas na putik na humahatak sa kanilang mga sapatos.
Si Elena, bagaman puno ng bagong lakas dahil sa pag-ibig na natagpuan kay Marco, ay nagsimula nang makaramdam ng matinding pagod. Ang kanyang mga binti ay tila gawa sa tingga, at ang bawat hininga niya ay may kasamang hapdi sa kanyang dibdib. Ngunit sa tuwing pakiramdam niya ay bibigay na ang kanyang katawan, mararamdaman niya ang kamay ni Marco sa kanyang likuran—matatag, mainit, at laging handang sumalo.
“Konti na lang, Elena,” bulong ni Marco. “Nararamdaman ko na ang ihip ng hangin mula sa kapatagan. Malapit na tayo sa Tree Line.”
Tumigil sila sandali sa ilalim ng isang dambuhalang puno ng pino na ang mga sanga ay nakayuko dahil sa bigat ng natitirang niyebe. Naupo sila sa isang tuyong bahagi ng ugat. Doon, sa gitna ng katahimikan ng kagubatan, nagsimulang pumasok ang mga pangamba sa isip ni Elena. Ang reyalidad na iniwan niya sa ibaba—ang kanyang trabaho, ang mga tanong ng kanyang pamilya, at ang anino ni Dave—ay tila mga multong naghihintay sa kanya.
“Marco,” tawag niya, habang nakasandal ang kanyang ulo sa balikat ng lalaki. “Anong mangyayari sa atin pagbaba natin? Sa loob ng kwebang iyon, pakiramdam ko tayo lang ang tao sa mundo. Pero sa ibaba… maraming tao. Maraming ingay.”
Humarap si Marco sa kanya. Hinaplos nito ang kanyang pisngi na puno ng mga gasgas mula sa sanga ng puno. “Ang mundong iyon ang susubok sa atin, Elena. Pero tandaan mo ito: ang bundok na ito ang humubog sa atin. Pinag-isa tayo ng lamig para maging matatag sa init ng reyalidad. Hindi kita bibitawan. Hahanapin kita sa gitna ng ingay.”
Ang kanilang pag-uusap ay nauwi sa isang malalim at matagal na halik—isang halik na tila ba sinusubukang sipsipin ang lahat ng lakas at alaala ng bundok bago ito tuluyang maglaho. Ang intimacy na namagitan sa kanila ay naging mas atmospheric; ang amoy ng basaing lupa at ang malamig na hangin ay naging saksi sa kanilang pangako. Sa bawat dampi ng kanilang mga labi, tila sinasabi nila sa isa’t isa na ang kanilang pag-ibig ay hindi lang isang “survival instinct.” Ito ay isang katotohanang dadalhin nila hanggang sa patag na lupa.
Nang magpatuloy sila sa paglalakad, naramdaman nila ang unti-unting pagtaas ng temperatura. Ang puting paligid ay napalitan ng kulay berde at kayumanggi. Ang mahiwagang pakiramdam ng Bundok Hiver ay dahan-dahang naglalaho, pinalilitaw ang katotohanang sila ay malapit na muling maging bahagi ng sibilisasyon. Pero sa bawat sulyap ni Elena kay Marco, alam niyang hindi na siya ang babaeng umakyat sa bundok na iyon. Ang babaeng punong-puno ng galit ay namatay na sa loob ng kweba, at ang babaeng kasalukuyang bumababa ay punong-puno ng pag-asa.
Chapter 8: Ang Liwanag sa Dilim
Sumapit ang gabi bago nila narating ang paanan ng bundok. Ngunit bago pa man sila tuluyang makababa sa main road, isang pamilyar na tunog ang bumasag sa katahimikan ng gabi—ang whirr ng mga elise ng helicopter at ang malalayong sirena ng mga sasakyan ng rescue team. Sa gitna ng kadiliman, nakakita sila ng mga asul at pulang liwanag na sumasayaw sa malayo.
“Andiyan na sila,” sabi ni Marco, ang kanyang boses ay may halong relief at lungkot.
Biglang naramdaman ni Elena ang isang uri ng takot. Sa loob ng ilang araw, si Marco ang kanyang mundo. Si Marco ang kanyang tagapagligtas, kalaguyo, at kaibigan. Ngayon, kukunin na sila ng mga emergency responders. Dadalhin sila sa magkaibang ambulansya. Gagawan sila ng mga report. Ang kanilang pribadong paraiso ay magiging isang pampublikong balita.
“Marco, ayaw kong maghiwalay tayo,” mahigpit na hawak ni Elena sa braso ni Marco.
“Hindi tayo maghihiwalay, mahal ko. Isang sandali lang ito,” pagpapakalma ni Marco, bagaman kitang-kita sa kanyang mga mata ang sarili niyang pag-aalala. Bilang isang taong may trauma sa sibilisasyon at sa mga awtoridad, ang makita ang rescue team ay nagpapaalala sa kanya ng mga bagay na nais na niyang ibaon.
Isang malakas na floodlight ang tumama sa kanila. “May tao rito! Dalawang survivor! Nakita na namin sila!” sigaw ng isang lalaking naka-uniporme.
Sa loob ng ilang minuto, napaligiran na sila ng mga tao. May mga nagbalot sa kanila ng foil blankets, may mga nag-check ng kanilang mga pulso, at may mga nagtatanong kung ano ang kanilang mga pangalan. Sa gitna ng kaguluhan, pinilit ni Elena na huwag bitawan ang kamay ni Marco. Ngunit ang agos ng mga tao ay tila isang ilog na pilit silang pinaghihiwalay.
“Kailangan nating dalhin ang babae sa Ambulansya 1, may senyales siya ng dehydration at posibleng infection sa mga sugat,” utos ng isang medic. “Ang lalaki, sa kabilang van!”
“Hindi! Gusto ko siyang makasama!” sigaw ni Elena. Naramdaman niya ang init ng luha sa kanyang mga mata. Ang paghihiwalay na ito ay tila isang pisikal na sakit na humahati sa kanyang pagkatao.
Tumingin si Marco sa kanya habang hinihila siya ng mga pulis para sa kuwestiyon. “Elena! Sa ospital ng San Lorenzo! Doon tayo magkikita! Tandaan mo, pinag-isa tayo ng bundok! Walang makakaghiwalay sa atin!”
Iyon ang huling salita na narinig ni Elena bago siya isinakay sa loob ng ambulansya at isinara ang pinto. Habang tumatakbo ang sasakyan pababa, nakatingin si Elena sa labas ng bintana. Ang dambuhalang anino ng Bundok Hiver ay nakatayo pa rin sa malayo, tahimik at matikas. Doon, sa gitna ng malamig na yelo, iniwan nila ang kanilang mga lumang sarili.
Sa loob ng ambulansya, yakap ang kanyang sarili, naamoy ni Elena ang jacket ni Marco na suot pa rin niya. Iyon ang kanyang tanging koneksyon sa lalaking nagturo sa kanya kung paano muling mabuhay. Ang bawat pintig ng kanyang puso ay tila bumubulong ng isang pangalan: Marco. Ang laban para mabuhay sa bundok ay tapos na, ngunit ang laban para sa kanilang pag-ibig sa gitna ng sibilisasyon ay nagsisimula pa lamang.
Chapter 9: Ang Maputlang Anino ng Nakaraan
Ang amoy ng ospital ay malayo sa amoy ng Bundok Hiver. Imbes na pine trees at sariwang hangin, ang paligid ni Elena ay puno ng amoy ng disinfectant, rubbing alcohol, at ang nakakasulasok na amoy ng “kaligtasan.” Nakahiga siya sa isang puting kama, ang kanyang mga kamay ay nababalutan ng benda, at isang IV drip ang nakakabit sa kanyang kaliwang braso. Ang bawat tunog ng makina sa kanyang tabi ay tila isang paalala na wala na siya sa katahimikan ng kweba.
Ngunit ang katahimikan ng kanyang silid ay biglang nabasag nang bumukas ang pinto. Inasahan ni Elena na ang nurse ang papasok, o kaya ay si Marco na kanina pa niya hinahanap sa bawat pagkakataon na may papasok sa pinto. Ngunit ang tumambad sa kanya ay ang huling taong gusto niyang makita.
“Elena! Salamat sa Diyos, buhay ka!”
Si Dave. Ang kanyang mukha ay puno ng pag-aalala, ngunit para kay Elena, tila nakikita niya ang isang estranghero. Ang lalaking ito, na dati niyang inakalang sentro ng kanyang mundo, ay mukhang napakaliit at napakababaw kumpara sa tindi ng mga naranasan niya sa itaas ng bundok.
“Anong ginagawa mo rito, Dave?” tanong ni Elena. Ang kanyang boses ay mahina pero matatag.
“Narinig ko ang balita. Tatlong araw kang nawala sa gitna ng Great Frost! Inisip ko na ang pinakamasama… Elena, patawarin mo ako. Ang lahat ng nangyari bago ka umakyat, lahat ng pagkakamali ko… kakalimutan natin ‘yun. Magmula ngayon, hinding-hindi na kita iiwan,” mabilis na sabi ni Dave, habang sinusubukang hawakan ang kamay ni Elena.
Agad na binawi ni Elena ang kanyang kamay. Ang haplos ni Dave ay tila yelo—malamig, walang buhay, at walang kahulugan. Naalala niya ang haplos ni Marco sa loob ng kweba—isang haplos na kahit sa gitna ng nagyeyelong bagyo ay nagbigay sa kanya ng apoy.
“Umalis ka na, Dave,” bulong ni Elena.
“Ano? Elena, nabigla ka lang sa trauma. Alam kong kailangan mo ako—”
“Hindi kita kailangan,” putol ni Elena, ang kanyang mga mata ay nagniningas na ngayon. “Umakyat ako sa bundok na iyon para takbuhan ka, para ibaon ang sakit na ibinigay mo sa akin. At sa gitna ng bagyong iyon, namatay na ang babaeng mahal mo. Ang babaeng kaharap mo ngayon ay binuo muli ng isang taong mas higit pa sa iyo. Ang ‘tayo’ ay natunaw na kasama ng yelo sa Bundok Hiver.”
Nagulat si Dave. Hindi niya inaasahan ang ganitong katatagan mula sa babaeng dati ay umiiyak sa bawat pagkakataong mag-aaway sila. Bago pa siya makasagot, pumasok ang isang doktor para sa routine check-up, at pagkakataon na iyon ni Elena para talikuran siya.
Habang nakatingin sa bintana ng ospital, nakikita ni Elena ang tuktok ng bundok sa malayo. Nandoon si Marco. Alam niyang nandoon din ang lalaki sa loob ng gusaling ito, o marahil ay pinalaya na ng mga awtoridad. Ang tanging nais niya ay makatakas sa mga puting pader na ito at bumalik sa mga bisig ng lalaking tunay na nakakakilala sa kanyang kaluluwa.
Chapter 10: Ang Paghahanap sa Katotohanan
Sa kabilang wing ng ospital, si Marco ay parang isang leon na nakakulong sa hawla. Tapos na ang kanyang medical clearance, ngunit pinipilit siyang manatili ng mga pulis para sa karagdagang statement. Para sa kanila, siya ay isang “hero” na nagligtas sa isang sibilyan. Para sa kanya, ang atensyong ito ay isang uri ng torture.
Ang ingay ng mga reporter sa labas at ang patuloy na pagtatanong ng mga imbestigador ay nagpapabalik sa kanyang mga flashbacks. Bawat flash ng camera ay tila isang pagsabog ng bomba. Bawat tanong ay tila isang interogasyon sa gitna ng giyera.
“Kailangan ko nang umalis,” matigas na sabi ni Marco sa pulis na nasa harap niya.
“Sandali lang, Mr. Sandoval. Kailangan lang namin malaman kung paano niyo nakasama ang biktima sa loob ng tatlong araw. May mga reports na nagsasabing—”
“Ang tanging kailangan mong malaman ay pareho kaming buhay!” sigaw ni Marco, na naging dahilan ng pagtahimik ng buong pasilyo.
Tumayo si Marco, binalewala ang mga protesta ng mga nurse, at kinuha ang kanyang punit-punit na parka. Ang tanging nasa isip niya ay si Elena. Natatakot siya. Natatakot siya na baka kapag bumalik si Elena sa kanyang dating buhay, makalimutan nito ang lahat ng nangyari sa kanila. Natatakot siya na baka ang “magic” ng bundok ay mapalitan ng lohika ng kapatagan.
Naglakad siya sa mga pasilyo ng ospital, hindi pinapansin ang mga tingin ng mga tao sa kanyang marungis na hitsura at mga sugat sa mukha. Natagpuan niya ang sarili sa harap ng Room 302. Huminto siya, ang kanyang kamay ay nanginginig sa hawakan ng pinto. Ito ang unang pagkakataon na makikita niya si Elena sa ilalim ng maliwanag na ilaw, na walang banta ng kamatayan sa kanilang paligid.
Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. Nakita niya si Elena na nakatingin sa labas, ang kanyang profile ay tila isang obra maestra ng kalungkutan at pag-asa.
“Elena,” bulong niya.
Lumingon si Elena, at sa isang sandali, tila tumigil muli ang mundo. Ang lahat ng ingay sa labas, ang lahat ng gulo ng kanilang mga nakaraan, ay naglaho. Tumakbo si Elena, binalewala ang IV line na nakakabit sa kanya, at tumalon sa mga bisig ni Marco.
Ang kanilang yakap ay hindi na lang basta para sa body heat. Ito ay yakap ng dalawang taong natagpuan ang kanilang piraso ng langit sa gitna ng impyerno.
“Akala ko hindi mo na ako hahanapin,” hikbi ni Elena sa dibdib ni Marco.
“Hahanapin kita kahit saang bundok, kahit saang mundo,” sagot ni Marco, habang ibinabaon ang kanyang mukha sa buhok ni Elena. “Sabi ko sa iyo, pinag-isa tayo ng bundok. At ang pinag-isa ng bundok, walang taong makapaghihiwalay.”
Sa loob ng silid na iyon, sa gitna ng sterile na kapaligiran ng ospital, muli nilang naramdaman ang “The Frost’s Kiss.” Ang kanilang pag-ibig ay hindi isang panandaliang epekto ng adrenalina; ito ay isang katotohanang mas matatag pa sa Bundok Hiver. Ngunit alam nilang hindi pa tapos ang laban. Kailangan nilang patunayan sa mundo na ang kanilang ugnayan ay hindi isang aksidente, kundi isang tadhana.
Nang maghiwalay sila nang bahagya, tinitigan ni Marco si Elena nang may matinding seryoso. “Aalis tayo rito. Ngayon din. May isang lugar ako sa paanan ng bundok… isang maliit na cabin. Doon tayo magpapagaling. Doon natin uumpisahan ang lahat.”
Tumango si Elena, may ngiti sa gitna ng kanyang mga luha. “Kahit saan, Marco. Basta kasama ka, nasa tahanan ako.”
Chapter 11: Ang Paghilom sa Paanan ng Higante
Ang cabin ni Marco ay nakatago sa isang liblib na bahagi ng kagubatan, kung saan ang mga puno ng pino ay tila mga higanteng guwardiya na nagbabantay sa kapayapaan. Malayo ito sa ingay ng siyudad, malayo sa mga reporter, at malayo sa mapanuring mata ng lipunan. Ang tanging maririnig dito ay ang agos ng isang maliit na sapa at ang paminsan-minsang huni ng mga ibon na nagbabalita ng pagdating ng tagsibol.
Pagpasok nila sa loob, ang amoy ng luma pero malinis na kahoy at ang init ng tsiminea ang sumalubong sa kanila. Ibinaba ni Marco ang kanilang mga gamit at agad na inalalayan si Elena sa isang malambot na sofa na natatakpan ng makapal na kumot na lana. Dito, sa loob ng apat na pader na ito, nagsimula ang kanilang totoong pagsasama.
Ang mga unang linggo ay hindi naging madali. Ang trauma ay hindi basta-basta naglalaho gaya ng yelo sa ilalim ng araw. May mga gabi na nagigising si Elena na sumisigaw, pakiramdam niya ay nalulunod siya sa puting niyebe. Sa bawat pagkakataong iyon, naroon si Marco. Yayakapin siya nito nang mahigpit, ibubulong ang kanyang pangalan, at ipapaalala sa kanya na sila ay ligtas na.
“Nandito ako, Elena. Damhin mo ang tibok ng puso ko. Buhay tayo,” ang palaging sambit ni Marco.
Sa kabilang banda, si Elena naman ang naging sandigan ni Marco. May mga hapon na nakatulala lang ang lalaki sa bintana, nilalamon ng mga anino ng kanyang nakaraan sa giyera. Sa mga sandaling iyon, hindi siya kinakausap ni Elena. Sa halip, tatabihan niya ito, kukunin ang kanyang kamay, at itatapat sa sarili niyang pisngi. Ang presensya ni Elena ang naging pinakamabisang gamot sa PTSD ni Marco. Ang katahimikan ni Elena ay hindi nakakabingi; ito ay nakakapagpakalma.
Dito rin sa cabin na ito mas lumalim ang kanilang physical na ugnayan. Wala na ang desperasyon ng survival; ang pinalit ay ang tamis ng pagtuklas. Ang bawat haplos ni Marco sa mga pilat ni Elena ay tila isang paraan ng pagsasabing, “Ang bawat sugat mo ay bahagi ng kagandahan mo.” Sa tuwing maglalapit ang kanilang mga katawan sa harap ng nagniningas na tsiminea, tila bumabalik sila sa kwebang iyon sa Bundok Hiver, pero sa pagkakataong ito, hindi na lamig ang kanilang nilalabanan kundi ang pangungulila ng kanilang mga puso.
Ang kanilang intimacy ay naging atmospheric at puno ng damdamin. Ang init ng balat sa balat, ang mahihina at maalab na bulong sa gitna ng gabi, at ang pangakong bawat halik ay tatagal habang-buhay. Naging “isa” sila sa bawat aspeto—isip, puso, at kaluluwa. Ang cabin na iyon ay naging saksi sa pagbuo muli ng dalawang sirang pagkatao. Naging routine nila ang maglakad sa paligid ng cabin, magtanim ng mga ligaw na bulaklak, at sabay na panoorin ang paglubog ng araw sa likod ng dambuhalang anino ng bundok.
“Hindi ko akalain na ang pinakamalalang bagyo sa buhay ko ang magdadala sa akin sa pinakatahimik na lugar,” sabi ni Elena isang hapon habang naghahanda sila ng hapunan.
“Hindi ka lang dinala rito, Elena,” sagot ni Marco, sabay yakap sa kanya mula sa likuran. “Ipinanganak tayo muli sa bundok na iyon. At ang buhay na ito? Ito ang premyo natin sa hindi pagsuko.”
Chapter 12: Ang Sumpaan sa Harap ng Bundok
Isang taon ang lumipas.
Ang Bundok Hiver ay muling nababalot ng niyebe, ngunit sa pagkakataong ito, ang kaputian nito ay hindi na nagbabanta ng kamatayan. Sa halip, ito ay nagsisilbing isang dambuhalang backdrop para sa isang selebrasyon ng buhay. Sa paanan ng bundok, sa isang bukas na hardin na napapaligiran ng mga kristal na dekorasyon at libu-libong puting bulaklak, nagtitipon ang mga taong naging saksi sa milagro nina Elena at Marco.
Naroon ang mga rescue workers na nakahanap sa kanila, ang pamilya ni Elena na noon ay nawalan na ng pag-asa, at ang ilang mga kaibigan ni Marco mula sa hukbo. Ang buong paligid ay puno ng makukulay na ilaw na tila mga bituin na bumaba sa lupa—isang fantasy-style na kasalan na tila kinuha mula sa isang panaginip.
Tumunog ang mga kampana, at dahan-dahang naglakad si Elena sa aisle. Suot niya ang isang puting gown na may mga detalyeng tila mga kristal ng yelo, kumikinang sa bawat hakbang niya. Ang kanyang belo ay tila manipis na ulap na sumusunod sa kanya. Sa dulo ng aisle, nakatayo si Marco. Suot nito ang kanyang pormal na uniporme, matikas at may luha sa mga mata.
Nang magkaharap sila sa altar, na gawa sa mga natural na bato ng bundok, tumigil ang mundo para sa kanila.
“Sa loob ng kwebang iyon, sa gitna ng dilim at yelo, inakala ko na ang huling mararamdaman ko ay ang lamig ng kamatayan,” simula ni Marco sa kanyang vows. Ang kanyang boses ay garalgal sa emosyon. “Pero ibinigay ka sa akin ng bundok. Ibinigay ka sa akin para ipaalala na ang apoy ng pag-ibig ay mas malakas kaysa sa anumang blizzard. Elena, ikaw ang aking kaligtasan, ang aking kapayapaan, at ang aking tahanan. Pangako, kahit anong bagyo pa ang dumating, hinding-hindi ko bibitawan ang kamay mo.”
Ngumiti si Elena, ang mga luha ng saya ay dumadaloy sa kanyang mga pisngi. “Umakyat ako sa bundok para mamatay ang sakit, pero natagpuan ko ang dahilan para mabuhay. Marco, sa bawat haplos mo, binura mo ang mga peklat ng nakaraan ko. Pinag-isa tayo ng bundok sa paraang hindi kayang intindihin ng mundo. Ngayon, sa harap ng higanteng ito na naging saksi sa ating hirap, ibinibigay ko sa iyo ang bawat bukas ko. Ikaw ang aking ‘The Frost’s Kiss’—ang kagandahang lumilitaw pagkatapos ng unos.”
Nang ideklara silang mag-asawa, ang buong paligid ay tila nagliwanag. Ang mga fireworks ay sumabog sa kalangitan, ang mga kulay nito ay tila isang aurora borealis na nagbibigay-pugay sa kanilang pag-iibigan. Naghalikan sila—isang halik na kasing-tindi ng unang gabi sa kweba, pero kasing-tamis ng kalayaang tinatamasa nila ngayon.
Sa huling sandali ng gabi, habang ang mga bisita ay nagkakasiyahan, lumabas sandali ang mag-asawa sa balkon ng kanilang reception hall. Tumingala sila sa Bundok Hiver. Ang tuktok nito ay maliwanag sa ilalim ng kabilugan ng buwan.
“Salamat,” bulong ni Elena sa bundok.
“Tapos na ang pagtakas, Elena,” sabi ni Marco, habang nakayakap sa kanyang asawa. “Nandito na tayo sa kung saan tayo nararapat.”
Ang bundok ay nanatiling tahimik, isang sagradong bantay sa isang pag-ibig na sinubok ng yelo, pinanday ng panganib, at pinag-isa ng tadhana. Ang kwento nina Elena at Marco ay hindi na lang basta kwento ng survival. Ito ay naging isang alamat ng pag-asa—na sa kabila ng pinakamadilim na bagyo, laging may sisikat na araw, at sa gitna ng pinakamalamig na lugar, laging may makikitang init sa piling ng tamang tao.
The end
👥 Character Profiles (Metadata)
Protagonist 1: Elena
- Role: The Heartbroken Traveler
- Motivation: To prove her strength and escape the pain of betrayal.
- Key Trait: Determined, emotional, resilient.
Protagonist 2: Marco
- Role: The Stoic Protector (Ex-Soldier)
- Motivation: To find silence and peace from his trauma.
- Key Trait: Protective, skilled, hiding a soft heart.
🔑 Key Themes
- Survival Intimacy: How extreme danger strips away pretenses and forces raw connection.
- Healing from Trauma: Both characters use the mountain to process their past pains (heartbreak and war).
- Trust: Learning to put your life in a stranger’s hands.
- Nature’s Duality: The mountain is both a beautiful sanctuary and a deadly force.
📱 Social Media Teaser (Short Logline)
“Sa gitna ng nagyeyelong bagyo, ang init ng iyong yakap ang tanging bumubuhay sa akin. Isang kwento ng kaligtasan at pag-ibig sa tuktok ng bundok.” 🏔️❄️❤️ #NangPinagIsaTayoNgBundok
About the Author
